Τόλης Νικηφόρου — Να είσαι καλός

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΣ

κάτι σαν άγγιγμα ή χαμόγελο
κάτι σαν φύλλο

να είσαι καλός
ανυπεράσπιστος
μπροστά στην αθωότητα
εκστατικός
μπροστά στο θαύμα
αιώνια πιστός στην ουτοπία

στη χώρα που δεν έχει δρόμο
στον δρόμο που δεν έχει τέλος
στο τέλος που δεν έχει ελπίδα

να είσαι καλός

diastixo

Τόλης Νικηφόρου — Όταν πεθαίνει ένα παιδί

Αβιταμίνωση
είναι όρος των στατιστικών δελτίων
η πείνα εξωραϊσμένη
αποπροσωποποιημένη
όπως θα τόνιζε και κάποιος διανοητής
λέξη χωρίς εικόνα

ένα παιδί είναι μονάκριβο
ένα παιδί πεθαίνει κάθε δευτερόλεπτο
με την κοιλιά πρησμένη
μάτια που δεν χωράνε πια στις κόγχες τους
σε χώρες που ονομάζονται εξωτικές
πεθαίνει στο κατώφλι του σπιτιού μου

όταν πεθαίνει ένα παιδί
πέφτει βαθύτατο σκοτάδι το ξημέρωμα
βρέχει μεγάλα δάκρυα λαμπερά
πέτρινα γίνονται τα φύλλα και τα δέντρα

όταν πεθαίνει ένα παιδί
ταράζεται ο ύπνος των αρχαίων νεκρών
κι από τη γη αναδύονται τα πρόσωπά τους
ενώ σαν χάλκινο πουλί
ο άνεμος τοξεύεται στο χώμα
όταν πεθαίνει ένα παιδί
οι λέξεις κι οι φωνές συντρίβονται
τριγύρω ο κόσμος καταρρέει

Ποιήματα 1966-2002, Νέα Πορεία

Τόλης Νικηφόρου — Ένα παιδί / «κρύβω μέσα μου ένα παιδί/απαρηγόρητο/που θάθελε να φτιάξει τη ζωή/στα μέτρα της καρδιάς του»

Βαλεντίν ΣερόφVIVACITY OF CHILDHOOD IN THE PORTRAIT “MIKA MOROZOV” (1901)

Mε το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι 

κοιτάζω εκστατικά 

πίσω απ’ τις στάλες της βροχής 

ένα πολύχρωμο κόσμο 

κρύβω μέσα μου ένα παιδί 

με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες 

μέσα στο χειμώνα 

ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια 

για το γατάκι του που πέθανε 

για το λουλούδι που μαράθηκε 

για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή 

κρύβω μέσα μου ένα παιδί 

με τρύπιο παλτό 

που λαχταράει τα ζεστά κάστανα 

την γειτονιά και τους φίλους 

την άνοιξη που θάρθει 

κρύβω μέσα μου ένα παιδί 

που δεν δέχεται 

πώς μπορώ να γελάω 

όταν την ίδια στιγμή 

κάποιος κλαίει 

κρύβω μέσα μου ένα παιδί 

απαρηγόρητο 

που θάθελε να φτιάξει τη ζωή 

στα μέτρα της καρδιάς του 

Τόλης Νικηφόρου, από τη συλλογή «Τα αναρχικά», 1979