Μελισσάνθη — Στή νύχτα πού ἔρχεται

Ξεκινᾶμε ἀνάλαφροι, καθὼς ἡ γύρη
ποὺ ταξιδεύει στὸν ἄνεμο.

Wanderer in the Storm Julius von Leypold

Γρήγορα πέφτουμε στὸ χῶμα
ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιά
γινόμαστε δέντρα ποὺ διψοῦν γιὰ οὐρανὸ
κι ὅλο ἁρπαζόμαστε μὲ δύναμη ἀπ’ τὴ γῆ.
Μᾶς βρίσκουν τ’ ἀτέλειωτα καλοκαίρια
τὰ μεγάλα κύματα. Οἱ ἄνεμοι, τὰ νερὰ
παίρνουν τὰ φύλλα μας. Ἀργότερα
πλακώνουν οἱ βαριές συννεφιές
μᾶς τυραννοῦν οἱ χειμῶνες κι οἱ καταιγίδες.
Μὰ πάντα ἀντιστεκόμαστε, ὀρθωνόμαστε
πάντα ντυνόμαστε μὲ νέο φύλλωμα.
Ὡσότου φτάνει ἕνας ἄνεμος παράξενος
– κανείς δὲν ξέρει πότε κι ἀπὸ ποῦ ξεκινᾶ –
μᾶς ρίχνει κάτω μ’ ὅλες μας τὶς ρίζες στὸν ἀέρα.
Γιὰ λίγο ἀκόμα, μὲς στὴ φυλλωσιά μας
κάθεται κρυμμένο – νὰ πεῖ μιὰ τρίλια του
στὴ νύχτα ποὺ ἔρχεται – ἕνα πουλί.

Μελισσάνθη — Η μπαλάντα της μάνας

“Την ώρα αυτή που τα μωρά ξυπνάνε
πάνω στου στήθους τη ζεστή φωλιά
πού να ‘ναι κι ο δικός μου γιος; πού να ‘ναι;
Στης θάλασσας μέσα την αγκαλιά
με δίχως νανουρίσματα κοιμάται…

The Lullaby – (Laura Muntz Lyall), 1915, Oil On Canvas

Κοιμάται ο γιος μου μη μου τον ξυπνάτε
κύματα, πιο βαθιά μη μου τον πάτε
της άρμης σας πικρά είναι τα φιλιά.

Ποιο άλλο μικρό δέχτηκε τέτοια χάδια;
Πίνει για γάλα τον πικρόν αφρό
του κύματος φοράει τα τυλιγάδια
τριγύρω στο λαιμό τον τρυφερό.
Πού είδατε αλλού τέτοιο ακριβό γιορντάνι;
Νάνι του, νάνι, νάνι- νάνι- νάνι
Σωπάτε, νάνι, το παιδί μου κάνει
Κι έχει για κούνια, τώρα το νερό.

Και για πνιγμούς, για τραγικά ναυάγια
μέσα στις νύχτες του όλο ιστορεί.”
Για της νεράιδας- θάλασσας τα μάγια
Που παίρνει όποιον τις νύχτες τη θωρεί
- Αποκοιμούνται στο μαστό τα βρέφη -
Μένανε, η άρμη το παιδί μου τρέφει
με το μικρό του δαχτυλάκι γνέφει
της τρικυμίας ν’ αρχίσουν οι χοροί.

Μ’ απόψε, η θάλασσα είναι σαν το λάδι
- πλατειά, θαρρείς, που απλώθηκε στρωμνή –
μαυρίζει, αίμα πνιγμένου, το σκοτάδι.
Παιδί μου, ακούς της μάνας τη φωνή;
Πού απόψε, αυτή σου σιγοτραγουδάει:
“Μαζί θα κοιμηθούμε, πλάι πλάι
νάνι, κανένας μη μου το ξυπνάει
γιατί η καρδούλα του ίσως να πονεί.”

Μελισσάνθη — Ἡ χώρα τῆς σιωπῆς / «Στὴ χώρα τῆς σιωπῆς ὅ,τι εἶναι γνήσιο / σὰν μιὰ καμπάνα ἀκούγεται γιορτάσιμη / ποὺ ἀνοίγει βουερούς θόλους στὰ οὐράνια.»

Ἡ χώρα τῆς σιωπῆς εἶναι ἀπὸ κρύσταλλο – 
γαλάζιο κρύσταλλο, σὰν ἀπὸ πάγο. 
Ἐκεῖ χορεύουνε τὰ πάντα ἀθόρυβα 
κι ὅλες οἱ εἰκόνες διαθλῶνται στὸ ἄπειρο. 
Τὰ δάκρυα τῶν παιδιῶν καὶ τὰ παράπονα 
ἀφήνουν τὸ λεπτό ἦχο τῆς κιθάρας 
Τῶν σιωπηλῶν πλασμάτων τὰ χαμόγελα 
ρόδινη ἀνταύγεια ὑψώνουν στὰ μεσούρανα 
καὶ τὰ βαθιά βλέμματα τῆς ἀγάπης 
ἀνάβουν φλόγες πυρκαγιᾶς γαλάζιες. 
Στὴ χώρα τῆς σιωπῆς ὅ,τι εἶναι γνήσιο 
σὰν μιὰ καμπάνα ἀκούγεται γιορτάσιμη 
ποὺ ἀνοίγει βουερούς θόλους στὰ οὐράνια. 
Στὴ χώρα τῆς σιωπῆς συχνά ἀκροάστηκα 
τὶς ἀσημένιες κωδωνοκρουσίες 
ποὺ ὑψώνει κάποιο σμῆνος γερανῶν. 
Σὲ γάμους μυστικούς, σὲ λιτανεῖες, 
σὲ τελετὲς οὐράνιες παρευρέθηκα 
στὴ χώρα τῆς σιωπῆς πού εἰναι ἀπὸ κρύσταλλο, 
γαλάζιο κρύσταλλο σὰν ἀπὸ πάγο… 

Μελισσάνθη - Πιστεύω

Ἡ Ἀγάπη, μόνο, βαστάζει ὅλα τὰ φορτία.

Μπορῶ νὰ βαστάζω ὅλα τὰ φορτία.

Γιατί ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ μέγα φορτίο!

Ἡ Ἀγάπη σηκώνει τὸ βάρος τ'οὐρανοῦ.

Μπορῶ νὰ σηκώνω τὸ βάρος τ'οὐρανοῦ.

Ἡ Ἀγάπη ὑπομένει τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς.

Μπορῶ νὰ ὑπομένω τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς.

Γιατί ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ πυρά!

Ἡ Ἀγάπη πιστεύει στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο.

ἡ Ἀγάπη πιστεύει στὸ θαῦμα.

Μπορῶ νὰ πιστεύω στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο.

μπορῶ νὰ πιστεύω στὸ θαῦμα.

Γιατί ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος!

Γιατί ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ θαῦμα!

Ἡ Ἀγάπη προσεύχεται κ' ἐνεργεῖ.

ἡ Ἀγάπη ἀγρυπνεῖ.

Μπορῶ νὰ προσεύχωμαι καὶ νὰ ἐνεργῶ.

μπορῶ νὰ ἀγρυπνῶ.

Γιατί ἡ 'Αγάπη εἶναι προσευχὴ καὶ πράξη!

Γιατί ἡ 'Αγάπη εἶναι ἡ μυστικὴ ἀγρυπνία!

Ἡ Ἀγάπη κρατάει ὅλα τὰ χαμόγελα καὶ ὅλα τὰ δάκρυα.

Μπορῶ νὰ χαμογελῶ καὶ νὰ κλαiω ὅλα τὰ δάκρυα -

γιατί ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ χαρούμενη θλίψη!

Ἡ Ἀγάπη δίνει τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο

ἐγγύηση γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

Μπορῶ νὰ μεταλάβω τὸν ἄρτο καὶ τὸν oἶvo

ἐγγύηση γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

Γιατί ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος!

Κ' ἡ μεγάλη ὑπόσχεση!

Ἡ Ἀγάπη ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο.

ἡ Ἀγάπη ἐδώρησε τὸ φῶς.

Πιστεύω στὸν ἄνθρωπο.

Πιστεύω στὴν Ἀγάπη.

Γιατί ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ φῶς καὶ ἡ δωρεά!

Γιατί ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ Ἄνθρωπος!

Μελισσάνθη