Κι οὔτε χρειαζόσουνα χῶμα πολύ καί νερό γιά νά εἶσαι πλούσια.
Καί νά φαίνεται ἀπό παντοῦ τό πανύψηλο λάμπος τοῦ πλούτου σου.
Καί νά φαίνεται ἀπό παντοῦ τό πανύψηλο λάμπος τοῦ πλούτου σου.
 |
| Φώτης Κόντογλου - "Αρματωλοί και κλέφτες" 1948, Δημαρχείο Αθήνας |
Καί νά φαίνεται ἀπό παντοῦ τό πανύψηλο λάμπος τοῦ πλούτου σου.
Ὅπως συνέβηκε μέ τίς πέτρες τῶν Ψαρῶν, λεωχάρη.
Κι ὅπως συνέβηκε μέ τίς κακοτράχαλες ἀποτομές τοῦ Σουλίου,
πού ἱδρώνουνε γάλα ἀπ’ ὅταν τῶν κλεφτῶν οἱ γυναῖκες τιναχτῆκαν
χορεύοντας, πέσαν κάτω ἀπ’ τό Ζάλογγο καί τό γάλα τους ἐπε-
ρίσσεψε.
Α΄ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Σοῦ τά ἔπαιρναν ὅλα· τό κριθάρι γιά τό ψωμί, τό δέρμα γιά τόπαπούτσι, τό λινάρι γιά τό πουκάμισο.
Δυστυχούσανε τά παιδιά σου· ἀλλά, μολοντοῦτο, δέ φαινόταν ἡ
γύμνια τους· γιατί τά κουρέλια τους φωτίζονταν ἀπό μέσα.
Β΄ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Κ’ ἐκεῖνο τό φῶς, πού ξεβγαίνοντας ἀπό μέσα τους ὑφαινότανε σέ
χιτώνα, εἴτε φύσαγε, εἴτε ἔβρεχε, δέν τό ἔσβηνε τίποτα.
Τό μαχαίρι πού μπήγονταν μές στό σῶμα τους κ’ ἔψαχνε νά τό βρεῖ,
δέν τό ἔβρισκε.
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ
Τά παιδιά σου γεννιόντουσαν ντυμένα καί φαγωμένα.Καί πολλά τους γεννιόντουσαν κ’ εγγράμματα μάλιστα.
Τά περσότερα ὅμως, μήν ἔχοντας τρόπο νά πράξουν αλλιῶς, τί
κρατοῦσαν ἀδιάκοπα στό δεξί τους τά ἄρματα, τίς τραγούδαγαν τίς
γραφές τους, κρεμώντας τίς μελωδίες τους στά κράκουρα καί στά δέντρα.
Ἄλλωστε, τό ἕνα μολύβι καί τό ἕνα χαρτί πού ὑπάρχαν στό Ἔθνος,
τά εἶχε πάρει ὁ Μακρυγιάννης.
[πηγή: ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ,
ε' έκδοση, ΘΕΜΕΛΙΟ ΑΘΗΝΑ 2012, ΣΕΛ. 28]
