Τάσος Λειβαδίτης — Ἡ στάχτη/«κι ἄλλοτε στέκομαι στό παράθυρο καί κοιτάζω τούς περαστικούς/νά πηγαίνουν στή λήθη»

Μικρές ἀσήμαντες λεπτομέρειες πού καθορίζουν σιγά σιγά

   τή ζωή σου,

ποιά ζωή σου; Φιλοδοξίες, ἔρωτες, ἐνοχές, πανάρχαια χρέη

σπατάλησαν τή ζωή σου, τί ἔμεινε;

ἡ στάχτη τῶν περασμένων κάθεται στά ἔπιπλα, θολώνει τά

   τζάμια, τούς καθρέφτες

καί πάνω τους γράφω καμιά φορά τά ὀνόματα ἐκείνων πού ἔφυγαν

κι ἄλλοτε στέκομαι στό παράθυρο καί κοιτάζω τούς περαστικούς

   νά πηγαίνουν στή λήθη

οἱ γυναῖκες κλαῖνε θυμούμενες τά ψιθυρισμένα λόγια ἀπό παλιά

   εἰδύλλια

ὅλοι ψάχνουμε ἀπεγνωσμένα να βροῦμε ἕναν δρόμο, γιά νά

   πᾶμε ποῦ;

λοιπόν, ποῦ ζήσαμε; οὔτ' ἐδώ, οὔτ' ἐκεῖ - φτηνά ξενοδοχεῖα σέ

   μακρινές συνοικίες

μέ τά τραχωματικά λαμπιόνια, τούς βρώμικους νιπτῆρες ὅπου

   πάνω τους ἀκούμπησαν κι ἔκλαψαν, ἀνύποπτοι ἀκόμα

μελλοντικοί δολοφόνοι ἤ αὐτόχειρες -

Μιά νύχτα τοῦ καλοκαριοῦ, παιδί ἀκόμα, βγῆκα ἀπ' τό σπίτι καί

   ξάπλωσα στόν κῆπο

κι ὅπως κοίταξα τόν Οὐρανό, Θεέ μου, τι ἀπεραντοσύνη, πόσα

   ἄστρα, μ' ἔπιασε πανικός.

Ἀπό τότε ξέρω πώς δέ θά προφτάσω.

Από τη συλλογή «Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου» Α

Εκδόσεις Μετρονόμος, τόμος 3ος, σελ. 433

Τάσος Λειβαδίτης — Ἐκμυστηρεύσεις «Καί μιά μέρα θέλω νά γράψουν στόν τάφο μου: ἔζησε στά σύνορα μιᾶς ἀκαθόριστης ἡλικίας καί πέθανε γιά πράγματα μακρινά πού εἶδε κάποτε σ’ ἓνα ἀβέβαιο όνειρο.»

Hans Andersen’s Dreams by Anne and Janet Grahame Johnstone

   Μιά νύχτα καθώς κοιταζόμουν στόν καθρέφτη τρόμαξα, «κι ἄν

δῶ μέσα τόν ἄλλον;» σκέφτηκα, γιατί εἶναι ἀλήθεια πώς ὑπῆρχε

μιά συγκεχυμένη ἱστορία γύρω ἀπ' τό ἄτομό μου, λέγαν πολλά,

τι νά πρωτοπιστέψεις; Καί συχνά ἰσχυρίζονταν ὅτι παραμιλάω

ἐνῶ ἁπλῶς κουβέντιαζα μ' αὐτόν πού κρύβεται μές στίς σκιές.

   Τέλος τά χρόνια πέρασαν, ἐγώ χάθηκα σέ δύσκολους δρόμους,

κοιμήθηκα σέ βρώμικα δωμάτια καί τό πρωί ἅπλωσα τά σεντόνια

στό παράθυρο σέ μιά παράδοση ἄνευ ὅρων.  Καί θυμᾶμαι παιδί πού

ἐκμυστηρευόμουν τά βράδια στή μητέρα πώς στό σχολειό, στό ἴδιο 

θρανίο, καθόμουν μ' ἕναν ἄγγελο.

   Καί μιά μέρα θέλω νά γράψουν στόν τάφο μου: ἔζησε στά σύνο-

ρα μιᾶς ἀκαθόριστης ἡλικίας καί πέθανε γιά πράγματα μακρινά

πού εἶδε κάποτε σ' ἕνα ἀβέβαιο όνειρο.

Από τη συλλογή «Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου» Α 

Εκδόσεις Μετρονόμος, τόμος 3ος, σελ. 432

Τάσος Λειβαδίτης — Τό ἄστρο τοῦ ταξιδιώτη — «Ἀπό ἕνα χαμένο ὄνειρο ἐμεῖς ἔπρεπε νά φτιάξουμε ἕναν δρόμο γιά νά συναντηθοῦμε»

Moonlight on the River - Ralph Albert Blakelock

Ἀπό ἕνα χαμένο ὄνειρο ἐμεῖς ἔπρεπε νά φτιάξουμε ἕναν δρόμο γιά

νά συναντηθοῦμε

κι ὅταν μᾶς τέλειωσαν τά δάκρυα στείλαμε τά πουλιά στούς

πεθαμένους φίλους μας

χιόνιζε, φυσοῦσε ἀέρας καί χτίσαμε τό σπίτι μας μέ λίγη λησμονιά

κι ἀπ' ὅλες τίς τύχες προτιμήσαμε ἐκείνη τοῦ ταξιδιώτη πού δέν

ξέρει τό ἄστρο του ποῦ τόν ὁδηγεῖ

ὥσπου ἐξαγνιστήκαμε ὅπως αὐτοί πού ἔχουν πεθάνει ἐδῶ καί

χρόνια.

Ὦ ἐλπίδες τῆς νιότης μας μείνατε στή μέση τοῦ δρόμου. Έμεῖς

συνεχίσαμε

καί νά πού φτάσαμε ἀπόψε ἐδῶ σ' αὐτόν τόν ἄγνωστο τόπο,

χωρίς ἀποσκευές, μά μ' ἕνα τόσο ὡραῖο φεγγάρι.

Από τη συλλογή «Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου» Β

Εκδόσεις Μετρονόμος, τόμος 3ος, σελ. 481

Τάσος Λειβαδίτης — Ἀντίο «κι ἄν νικηθήκαμε δέν ἦταν ἀπ’ τήν τύχη ἤ τίς ἀντιξοότητες, ἀλλά ἀπ’ αὐτό τό πάθος μας γιά κάτι πιό μακρινό»

Daisy Field, Oil, by Ian Macculloch

Κάποτε μιά νύχτα θ’ ἀνοίξω τά μεγάλα κλειδιά τῶν τρένων γιά

   νά περάσουν οἱ παλιές μέρες

οἱ κλειδούχοι θά ‘χουν πεθάνει, στίς ράγιες θά φυτρώνουν

   μαργαρίτες ἀπ’ τά παιδικά μας πρωινά

κανείς δέν έμαθε ποτέ πῶς ἔζησα, κουρασμένος ἀπό τόσους χειμῶνες

τόσα τρένα πού δέ σταμάτησαν πουθενά, τόσα λόγια πού δέν

   εἰπώθηκαν,

οἱ σάλπιγγες βράχνιασαν, τίς θάψαμε στό χιόνι

ποῦ εἶμαι; γιατί δεν παίρνω ἀπάντηση στά γράμματά μου;

κι ἄν νικηθήκαμε δέν ἦταν ἀπ’ τήν τύχη ἤ τίς ἀντιξοότητες, ἀλλά

   ἀπ’ αὐτό τό πάθος μας γιά κάτι πιό μακρινό

κι ὁ ἀγέρας πού κλείνει ἀπότομα τίς πόρτες καί μένουμε

   πάντοτε ἔξω

ὅπως ἀπόψε σέ τοῦτο τό ἔρημο τοπίο πού παίζω τήν τυφλόμυγα μέ

   τούς νεκρούς μου φίλους.

Ὅλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, ἀντίο! Τά πιό ὡραία ποιήματα

   δέ θά γραφτοῦν ποτέ...

Από τη συλλογή «Βιολέτες για μια εποχή»,

1985

Εκδόσεις Μετρονόμος, τόμος 3ος, σελ. 257

Τάσος Λειβαδίτης — «Ἀλλά θά ‘ρθει μιά μέρα πού θά κλείσουμε εἰρήνη μέ τό ὄνειρο, αἰώνια κυνηγημένοι – ὥσπου τή νύχτα ἦταν ἀδύνατο νά μήν τούς συγχωρήσεις»

"All human beings are also dream beings. Dreaming ties all mankind together."
Jack Kerouac

Πολλά χρόνια πέρασαν. Μάχες χαμένες κι ἄλλες πού τίς

κερδίσαμε

χωρίς ποτέ νά τό μάθουμε, καί πάντα ἡ λησμονιά καί τά φύλλα

πού ἔπεφταν.

Ἀλλά θά ‘ρθει μιά μέρα πού θά κλείσουμε εἰρήνη μέ τό ὄνειρο,

αἰώνια κυνηγημένοι – ὥσπου τή νύχτα ἦταν ἀδύνατο νά μήν τούς

συγχωρήσεις.

Κι, ἄχ, μόνο μ’ αὐτό ζήσαμε, μ’ αὐτό πού δέ θά βρεῖ κανείς ποτέ

μέσα στίς ἱστορίες μας.

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΡΑΞΗ (χορικό) 1974

Εκδόσεις Μετρονόμος, τόμος 2ος, σελ. 129

Μίλτος Σαχτούρης — Ἡ δύσκολη Κυριακή «κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά/ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο/ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά»

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου

Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά

Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο

Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ.

από τη συλλογή Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ, 1945