Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Τάσος Λειβαδίτης — Ξημέρωμα
«κι ο Θεός που απ’ τις δακρυσμένες προσευχές των παιδιών που/φοβούνται τη νύχτα/φτιάχνει τις πρώτες γαλάζιες γραμμές της μέρας που στέλνουν την/ελπίδα στους ναυαγούς.»

... κι όταν παίζαμε στην αυλή πατούσαμε μόνο στις άσπρες πλάκες:
   έτσι δε βγήκαμε ποτέ απ’ τ’ όνειρο... 
NINO CHAKVETADZE
O πατέρας φορούσε συνήθως έναν κατιφέ στο πέτο, κι η μητέρα
   μια ρόμπα με ζωγραφιστά αρχαία ειδύλλια
κι όταν παίζαμε στην αυλή πατούσαμε μόνο στις άσπρες πλάκες:
   έτσι δε βγήκαμε ποτέ απ’ τ’ όνειρο
η μικρή Άρκτος ερωτοτροπούσε με τον Σεπτέμβριο
ω παιδικότητα: αιωνιότητα αμετάφραστη
κι ο Θεός που απ’ τις δακρυσμένες προσευχές των παιδιών που
   φοβούνται τη νύχτα
φτιάχνει τις πρώτες γαλάζιες γραμμές της μέρας που στέλνουν την
   ελπίδα στους ναυαγούς.
Συλλογή: «ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ Β'», 1990
Εκδόσεις Μετρονόμος, τόμος 3ος, σελ. 493