Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Τάσος Λειβαδίτης — Περιμένοντας το βράδυ (Esperando la noche)
«... κ’ η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε, όταν δεν θα χρειάζεται πια καμιά
εξήγηση.»

Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βραδιά
κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα
Κ’ η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον ύπνο
ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων ή περνούν μες στον καθρέφτη
πρόσωπα
που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο η ένα παράθυρο και
ξανάρχονται επίμονα
σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας – το μέλλον είναι άγνωστο, το
παρελθόν ένα αίνιγμα,
η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη. Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο
βάθος, άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι
οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό, οι
ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο
κ’ η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε, όταν δεν θα χρειάζεται πια καμιά
εξήγηση.

Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τι έρωτες Θέε μου, τι ηδονές
τι όνειρα,
ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.

Από την Ενότητα «ΣΚΙΕΣ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΝΑ ΦΩΤΑ»
της Συλλογής «ΒΙΟΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ» (1985)

https://www.youtube.com/watch?v=yOvD9nwPmjc
Δημοσίευση σχολίου